Veg teen 'n beer in die tuin - hoe om 'n aardkrab te verslaan?


U het die beddings volgens al die reëls voorberei, bemes met mis, die saailinge betyds geplant, goed versorg en betyds natgemaak. Die oes moet perfek wees! Maar skielik merk jy op dat die plante weens onbekende redes die een na die ander verdor ...

Voorwoord

As jy mooi na die beddens kyk, sal jy klein gaatjies sien. Grawe dit op en jy sal klein eiers sien. Daar is geen twyfel nie - in u tuin gevestig dra, 'n plaag wat baie probleme vir tuiniers veroorsaak. Om 'n beer in die tuin te beveg, verg geduld, want selfs chemiese middels kan dit nie altyd hanteer nie.

Om 'n beer in die tuin te beveg, verg geduld, want selfs chemiese middels kan dit nie altyd hanteer nie

Natuurlik kan u 30 gram chlorofos in 10 liter water verdun en die mengsel in vars plaagnerts gooi. Dan is dit genoeg om die bere wat uitgekruip en vernietig te versamel, en die wat in die gate oorbly, sal self vergaan.

Hierdie effektiewe metode kan egter u gesondheid ernstig beïnvloed, want groente en kruie wat met plaagdoders verwerk word, kan kwalik nuttig genoem word. Dit is die beste om volksmetodes van stryd te gebruik, maar eers moet u uitvind wat die beer is en hoe dit die plante benadeel.

Video oor die bestryding van 'n beer

Aarde krewe - 'n bedreiging vir die beddens

Onder die mense word die beer gewoonlik 'n erdkreef, 'n kool of 'n tol genoem. Sy hou daarvan om in vogtige grond te woon, ryk aan humus en bemes met mis. Die stewige liggaam van 'n insek van tot 6 cm lank het klein vlerke en taamlik kragtige kakebene.

Met behulp van ontwikkelde voorpote grawe die plaag ondergrondse gange in die grond. Die hoof vertikale gang kan 'n diepte van 120 cm bereik en eindig in 'n horisontale depressie waarin volwassenes slaap. Vir die larwes van die eerste jaar is 'n vertikale gang met 'n diepte van 65-75 cm voldoende. Daarbenewens maak die beer deurgange in alle beddings op 'n diepte van 2 cm tot 8 cm, en vreet jong lote, beskadig plantwortels en gesaaide sade vernietig.

Onder die mense is dit gebruiklik om die beer 'n erdkreef, 'n kool of 'n tol te noem.

Tydens teling (einde April - Junie) begin die krewe op die oppervlak van die aarde te voorskyn kom en dan 'n grotnes naby sy hoofgang op 'n diepte van 15-25 cm rangskik en daarin donkergeel eiers lê, waaruit larwes verskyn oor 'n paar weke ... Vroeg in Julie verlaat mobiele grys larwes die nes en versprei hulle aktief in die tuin en grawe nuwe gange. Die voorkoms van die larwes lyk soos volwassenes, maar kleiner in grootte en het nie vlerke nie - eers teen die volgende somer sal hul ontwikkeling heeltemal voltooi wees.

Die volwasse insek is baie vrugbaar: gedurende die somer lê die wyfie 100-500 eiers. Daarom is die bestryding van die beer nie minder lastig as die aartappelkewer in Colorado nie. En as u van mening is dat die plaag maklik op water beweeg en oor lang afstande kan vlieg, word die stryd daarteen vir baie tuiniers 'n groot kopseer.

Maniere van mense sukkel met 'n beer in die tuin

As u werf deur 'n beer binnegeval is, moet u in die eerste plek voorsiening maak vir die ploeg van die vroeë lente met die diep losmaak van die grond (tot 15 cm), asook die diep herfsploeg van die tuin. So vernietig jy die plae, maak dit vir hom moeilik om kos te kry en die larwes te vernietig.

'N Volwasse insek is baie vrugbaar: gedurende die somer lê die wyfie 100-500 eiers

Daar is nog steeds geen gewaarborgde manier om van aardbekkruid ontslae te raak nie, maar daar is baie volksresepte wat help om die aantal insekte aansienlik te verminder of uit u tuin af te skrik.

Hier is die mees algemene metodes om 'n beer te hanteer:

  • Giftige chlorofos kan vervang word met 'n oplossing van waspoeier (2 eetlepels per 10 liter water) of kerosienoplossing (1 eetlepel per 10 liter water). Giet die oplossing in die gate en kap die kruipende insekte met 'n graaf af.
  • Hulle vernietig ook plae afsonderlik en begrawe oewer op die paadjies tussen die beddens. Vir aas kan jy 'n bietjie bederfde konfyt, bier, kompot of heuning by die flesse voeg. Bere wat snags langs die paadjies kruip, val in oewer en word bedags maklik vernietig.
  • In die vroeë lente word laaghoutplate of planke op leë beddings neergelê, insekte kruip daaronder om hulself te verwarm - hier kan u al 'n beer in 'n emmer petroleumoplossing versamel. In die somer word die planke tussen die beddens uitgelê.
  • In die herfs grawe hulle 'n vlak gaatjie, lê dit uit met ou plastiekfolie en vul dit met mis, geleidelik word baie erdkrewe daarin vir die winter gewerf. Dan is daar twee opsies - met die begin van ryp, strooi die mis in die tuin sodat die insekte vries, of in die lente, kry die mis en verbrand dit saam met die bere.
  • Vlak gate kan middel Mei op die terrein gegrawe word, sodat plae daar kruip om eiers te lê. 'N Maand later word die mis, tesame met die larwes, verbrand.
  • Gedurende die jaar versamel hulle eierdoppe, slaan dit fyn en kry, met geurige olie, aan die slaap in die gate van aarden krewe, of strooi die aangeplante saailinge dik en bedek dit met grond. Bere hou nie van skerp stukke dop nie, en omseil vars saailinge en vrek van die geëet dop.

Video oor hoe om van 'n beer ontslae te raak

Die bestryding van die beer in die tuin is nie nodig as gousblomme langs die grense van die tuinperseel gesaai word nie - plae vermy die reuk van hierdie blomme, dus sal insekte uit naburige gebiede gesluit word. Die beer word ook afgeskrik deur die geraas van die windpompe wat in die tuin geïnstalleer is (pype met vaste skroewe), die reuk van knoffel, pietersielie, calendula, vars elsblare.


Maniere om met 'n beer om te gaan - hoe om van die plaag ontslae te raak?

Plaagbestryding is 'n dringende probleem vir diegene wat hulle met landbou besig hou of gewasse verbou. Die voorkoms van skadelike insekte kan 'n groot probleem word en tot die dood van die plant lei, en skade aan die vrugte.

Een van die mees algemene plae wat baie groepe plante negatief beïnvloed, is die beer. Om maklik van plaagprobleme ontslae te raak, moet u weet watter middele daar bestaan ​​om teen 'n beer te veg.


Nuttige eienskappe van ammoniak

Ammoniak, ook bekend as 'n waterige oplossing van ammoniak, is 'n kleurlose, vloeibare stof met 'n skerp reuk. Dit kan as medisyne en vir huishoudelike doeleindes gebruik word. As dit ingeasem word, raak dit die asemhalingsentrum van die brein.

In die alledaagse lewe word ammoniak gebruik om verskillende oppervlaktes skoon te maak as vlekverwyderaar. Vir die tuin en groentetuin kan dit as stikstofkunsmis gebruik word. Topbemesting met ammoniak bevorder 'n versnelde stel blaarmassa. Ammoniak, wat deel uitmaak van die ammoniak, verbeter die produksie van chlorofil aansienlik.

Anders as ander stikstofkunsmis, byvoorbeeld ammoniumnitraat, sal die gebruik van ammoniak nie lei tot die ophoping van nitrate in groente en vrugte nie. Daarbenewens is grondorganismes vir die assimilasie nie nodig nie, wat nodig is vir die bekendstelling van organiese materiaal. Waterige ammoniak het 'n medium alkaliese reaksie. Hierdie eienskap is veral voordelig in suur gronde. Die gebruik van die oplossing vir natmaak onder die wortel sal 'n taamlike moeisame ontgiftingsprosedure vermy.

Ammoniumalkohol word wyd gebruik vir mediese doeleindes. Dit:

  • stimuleer die asemhalingsentrums - dit word gebruik as die eerste manier om die pasiënt uit 'n flou toestand te verwyder
  • ontsmet die vel - dokters was hul hande daarmee voordat hulle chirurgiese operasies uitvoer
  • verlig irritasie wat deur insekbyte ontvang word (met watte wat in die stof geweek is, smeer die aangetaste gebiede).


Doeltreffende maniere om te veg

Aangesien die aktiwiteit van 'n mol op die terrein u in staat stel om effektief van baie skadelike insekte ontslae te raak, is dit logies dat u van die dier self ontslae moet raak nadat dit nuttige werk gedoen het. Terselfdertyd is dit beter om beheermaatreëls te kies wat verdryf eerder as om die mol dood te maak. Dit kan immers 'n rooiboeksoort wees.

U kan van die mol op die volgende maniere ontslae raak:

  • die doeltreffendste en eenvoudigste manier om te bekamp, ​​is om plante met 'n sterk reuk in die tuin te plant. Sulke plante kan geneem word, seldery, hisop, basiliekruid, dille, ens. U moet hierdie plante op klein hope plant, maar op die hele terrein. 1,5 maande na plant sal hulle 'n reuk uitstraal en die moesies sal u "gasvrye" tuin alleen agterlaat.
  • U kan hierdie diere uithaal deur afval van gesoute haring (bedorwe vis, binnegoed, kop, ens.) Te begrawe by die uitgang van hul gate. Maar hierdie beheermaatreël is minder effektief, want nadat die visafval heeltemal in die grond ontbind is, sal die diere terugkeer. Dan sal jy weer van hulle moet ontslae raak.

'N Ander strydmetode is die oorplanting van narcissen. Die punt hier is weer in die reuk. Sy moesies kan dit nie uithou nie en sal dus baie vinnig u somerhuisie verlaat. Hulle moet naby wurmgate geplant word. 'N Positiewe resultaat sal binne 'n paar weke opgemerk word.

Die gebruik van molvalle word beskou as 'n minder effektiewe beheermetode. Hierdie instrument sal help om vinnig van die diere ontslae te raak. Maar mol leer ook vinnig om sulke hindernisse te omseil. Vandag is daar verskillende soorte strikke. Dit is klein buisies met doppies aan beide kante.

'N Ander middel wat gereeld in groentetuine gebruik word om mol te bekamp, ​​is 'n molval of -valle. Die dier kan nie alleen uit so 'n toestel kom nie. Maar die vraag hier is anders: hoe om die molval in die gate te installeer? Vir die installasie moet u die boonste laag aarde naby die gat verwyder. Ons stel die lokval in die oop vorm. Onthou om slegs met handskoene te installeer. Anders sal die dier u reuk ruik en die strik omseil.

In bykomend tot die bogenoemde metodes, stel sommige tuiniers voor dat hulle spesiale "scarers" gebruik om teen mol te beskerm. Hulle werkingsbeginsel is om 'n verskeidenheid harde klanke te genereer. Sulke "skaars" kan met u eie hande gemaak word in die vorm van ratels, plastiekbottels en verskillende geluidmakers. Maar hierdie instrument is feitlik ondoeltreffend, hoewel dit in die volksmond 'n 'uitstekende metode' is.


Gewilde strydmetodes sluit in:

  • gebruik van riete. Die lengte moet minstens 2 meter wees. U maak die binnekant van die riet skoon en steek 'n buis daarin. Begrawe die resulterende struktuur in die grond en laat 60 cm bo die grond. Met behulp van die wind sal die riete 'n geluid skep wat diere afskrik
  • die moeilikste manier is om harde materiaal (leiklip, linoleum) in die grond te grawe. Dit moet tot 70 cm diep ingegrawe word. As gevolg hiervan kry u 'n fisiese versperring teen mol
  • oorstroming van gate met water.

Nog 'n manier om molle doeltreffend te bestry, is die gebruik van verskillende gifstowwe. Verskeie soorte gifstowwe kan op die mark gevind word. Lees die gebruiksaanwysings voordat u sulke produkte gebruik.

Let daarop dat as u die hele molpopulasie op u werf heeltemal vernietig, u oor 'n paar jaar uitgeput sal wees van die inval van bere, Mei-kewers en ander insekte wat u gewas nie net sal beskadig nie, maar ook met verskillende siektes kan besmet. Dus sal mol in vergelyking met hierdie 'geluk' vir u die minste van die euwels lyk. Daarom, in 'n situasie waar u van mol moet ontslae raak, is dit beter om nie-radikale strydmetodes te kies.


Medvedka - 'n donderstorm van die tuin

Waar kom die naam "Medvedka" vandaan?

Medvedka: beskrywing, struktuur, eienskappe.

Watter geluide maak 'n beer

Die lewenstyl van 'n beer (kool)

Medvedka as lokaas vir vis

Tipes beer, foto's en name

Waar en hoe die beer hiberneer

Interessante feite oor die beer

Medvedka, die naam van hierdie insek is bekend vir alle tuiniers, somerbewoners, tuiniers, diegene wat plante verbou, en is bekend in 'n negatiewe aspek. 'N Beer (sy is 'n kool, sy is 'n molkrieket) is immers 'n plaag vir baie plante. Wat is die gewoontes van hierdie insek, hoe dit lyk en hoe om dit te hanteer, lees verder oor al hierdie dinge in ons artikel.

Bere het hul naam gekry vanweë hul voorkoms, groot grootte, bruinbruin kleur en klou voorpote. Dit alles het rede gegee om hierdie insek met 'n bruin beer te vergelyk.

Die tweede naam van die beer - "kool" was te danke aan haar liefde vir jong koolboompies.

Maar die derde naam "cricket-mol" kom van die Latynse "Gryllotalpa" (eintlik vertaal as "cricket-mol") en dit is ook nie toevallig nie.

Die beer het 'n ooreenkoms met 'n krieket in liggaamsbou en die vermoë om geluide te maak, en met 'n mol. Sy is soortgelyk in haar vermoë om in die grond te grawe en uitgebreide borsels van haar voorpote, wat bydra tot die grawe van die grond.

Bere is geleedpotige insekte en is taamlik groot (soos vir insekte) in grootte. Die lengte van die beer se liggaam is van 3,5 tot 5 cm. Hierbo het haar liggaam 'n bruinbruin kleur, onder dit bruingeel. Die liggaam van die beer is bedek met fyn hare.

Visuele struktuur van die beer.

Die kop van die insek het 'n direkte of prognatiese posisie in verhouding tot die liggaam. Die as van die liggaam val saam met die as van die kop. Die mondorgane is kragtige en vorentoe rigtende kake, en langsaan is twee paar tentakels.

Die oë van die beer is nog steeds groot en duidelik sigbaar, hulle het 'n fasetstruktuur en is aan die kante van die kop geleë. Op die kop self is daar klein draadagtige antennas.

Die pronotum van die beer met sywaartse dele (lobbe) wat afhang, is groot en plat; dit is 'n kenmerk van hierdie insek. Die kop en voorkant van die liggaam van hierdie wese is bedek met 'n digte, kitaaragtige dop, met die hulp kan die beer die grond druk en verdig terwyl hy gate grawe. Danksy hom herinner sy ietwat aan kanker.

Die buik van die beer is dik, dit is 1 cm in deursnee, en die anale en geslagsplate is aan die toppunt geleë.

Die beer se vlerke het soveel as twee pare:

  • Die voorvlerke word omskep in kort leeragtige elytra, hulle is bedek met dik are. In lengte bereik hulle die middel van die buik.
  • Die agtervlerke van die beer is lank, breed, deursigtig en membraanagtig, met dun are. In 'n kalm toestand vou hulle op 'n waaieragtige manier langs die buik in die vorm van bondels. Maar tydens die vlieg van die kool is dit die agterste vlerke wat die grootste deel neem, terwyl die voorvlerke slegs in 'n beperkte mate betrokke is.

'N Interessante feit: dit is deur die venasie van die beer van die beer dat u mans van wyfies kan onderskei. Die larwes van hierdie insek het nie vlerke nie.

En die beer het ook drie paar ledemate, en elkeen bestaan ​​uit 'n wasbak, trochanter, bobeen, onderbeen en 'n drie-segment tarsus. Die agterpote is sterk, want hulle is ontwerp vir beweging en daar is 1-4 stekels aan hul binnekant. Die voorpote, wat ietwat aan knypers herinner, is in werklikheid 'n graafapparaat.

'N Interessante feit: die beer se gehoorapparaat is op die onderpote van die voorpote geleë, net soos sprinkane, krieke en ander kwetterende insekte.

Die beer is, soos 'n krieket, 'n 'musikale' insek wat kwetterende trille kan uitstraal, wat soms op 'n afstand van tot 'n halwe kilometer gehoor kan word. Geluide word gemaak deur die starre voorste elytra teen mekaar te vryf.

Die trille van die beer dien kommunikasie tussen hulle, sowel as 'n baie belangrike saak - die seksuele voortplanting van insekte, aangesien mans vrouens deur die uitvoering van "liefdeserenades" uitnooi. Wyfies kan terloops ook kwetter. Die klankvermoë van 'n beer is 1,4 mW, terwyl die van 'n krieket slegs 0,06 mW is.

Die lewensduur van 'n beer is van drie tot vyf jaar.

Al die somerbewoners weet dat dit die beer is wat die mees algemene plaag van groente-, vrugte-, bessie- en tuinbougewasse is. Hulle beskadig wortels, knolle, sade, ondergrondse dele van plante en eet soms jong plante.

Medvedki bederf aartappels, mielies, beet, kool, tamaties, komkommers, eiervrugte, soetrissies, raap, pampoen, waatlemoene, spanspekke, druiwe en vele ander gewasse. In die suide ly eksotiese sitrusvrugte (lemoene, mandarientjies, suurlemoene), grondboontjies, katoen en tee ook daaronder.

Bere beskadig die wortels van baie bome in die woude: eike, beuke, denne, ens.

Maar moenie dink dat die bere uitsluitlik vegetariërs is nie (maar baie skadelike vegetariërs), omdat hulle omnivore is; hulle eet ook lewende wesens: erdwurms, lieveheersbeestjies, naaldekokers, kewers en ander kleiner insekte.

Hierdie insekte leef oor 'n wye geografiese reeks, byna oral in Eurasië (met die uitsondering van die Noord-Skandinawiese lande), in Noord-Afrika, in albei Amerikas, in Australië. Hulle is slegs in Antarktika en die noordelike noordelike gebiede afwesig.

As 'n habitat is die beer die liefste vir nat plekke: wei, riviervloedvlaktes. Hulle woon gewoonlik in ondergrondse gange, wat dikwels naby besproeiingskanale voorkom, in vleilande.

Hierdie insekte verkies om 'n verborge en nagtelike leefstyl te voer, bedags in hul gate weg te kruip en snags te gaan jag. Hulle teenwoordigheid in die tuin kan bepaal word deur die kronkelende, losgemaakte rolletjies van die aarde, klein gaatjies in die grond en natuurlik deur gesonde plante wat skielik begin vrek.

Dit is hoe die tonnels van die beer lyk.

In die nag is die bere besig om plante te bederf / vreet, en op soek na voedsel kan hulle lang afstande vlieg (gewoonlik word hulle deur helder lig aangetrek). Hulle kan ook nie net vlieg nie, maar ook swem.

Natuurlik het die beer sy vyande in natuurlike omstandighede, waaronder rooks, spreeus, kraaie, krimpvarkies, akkedisse, molle, miere (dit vorm 'n bedreiging vir die larwes van die beer). Ook onder troeteldiere is die vyand van hierdie insek wat skadelik is vir die tuin, 'n kat wat 'n beer soos muise en rotte kan jag en eet, wat 'n groot voordeel vir die ekonomie is.

Vir vissers is hierdie wese ideaal as lokaas vir groot visse, soos baber. Dit is waar dat dit belangrik is dat die beer self lewe.

Verskillende soorte bere verskil feitlik nie onder mekaar nie, nie in voorkoms of in gewoontes en lewenstyl nie. Hulle kan slegs biologies onderskei word deur die aantal chromosome. Vervolgens sal ons 'n paar van die algemene soorte bere in detail beskryf.

Medvedka gewone

Dit is trouens die algemeenste spesie onder hierdie insekte. Wyd verspreid in Europa (met die uitsondering van Skandinawië), woon in verskeie Asiatiese lande en Noord-Afrika. Byna alles wat ons hier oor die beer beskryf, het eerstens betrekking op die gewone beer.

Afrikaanse beer

Dit het 'n effens kleiner afmeting as die gewone beer, die lyflengte is 2,5-3,5 cm en het 'n bruingeel liggaamskleur. Woon in die Afrika-trope en subtrope, maar word benewens die "Swart kontinent" ook in Suidoos-Asië en selfs op die Japannese eilande aangetref.

Beer met tien vingers

Hierdie spesie word gekenmerk deur sy klein grootte - van 1,9 tot 3 cm. Dit woon in beide Amerika, en daar word geglo dat hulle aanvanklik net in Noord-Amerika gevind is, maar geleidelik tot in Suid-Amerika binnegedring het.

Steppe beer

In voorkoms is dit die presiese eweknie van die gewone beer. As habitat verkies hierdie spesie die steppegebied, woon dit in die steppesone van ons land, Oekraïne, in die suide van Rusland, in Kazakstan, Turkmenistan en 'n aantal ander Midde-Oosterse lande.

Die dektyd vir bere begin in die lente na hul massale uittog uit die gate waarin hulle geslaap het. Boonop vind die paringsproses self ondergronds plaas, in gate. In die somer verskyn daar reeds nageslag.

Beide die wyfie en die mannetjie berei hulle deeglik voor op die voorkoms van toekomstige kinders, hulle grawe ingewikkelde en vertakte ondergrondse labirinte en skep op 'n vlak diepte (ongeveer 5 cm van die oppervlak af) bolvormige neste van 10 cm in deursnee. Op hierdie broeiplekke lê die vroulike beer van 300 tot 600 eiers.

Die hele tyd beweeg die wyfie nie van haar eiers af nie, hou die gewenste temperatuur en sorg vir ventilasie. Vir hierdie doel maak sy nou en dan die gange skoon, vreet die wortels op van plante wat skaduwee op die eiers gooi, ens. is van kritieke belang vir die voortbestaan ​​van die nageslag.

Die eiers van die beer self herinner ietwat aan gierstkorrels, hulle het 'n ovaal vorm, 'n geel-grys kleur en 'n grootte van hoogstens 2 mm.

Na 10-20 dae begin larwes by die eiers van die beer uitbroei, dit is ook nimfe, wat klein grys sespotige vleuelose wesens is. Andersins lyk dit soos volwassenes.

Die eerste 20-30 dae is die larwes onder die noue beskerming van die moeder, en aan die einde van hierdie tydperk sterf die vroulike beer, wat geboorte geskenk het aan oorvloedige nageslag, helaas. Op die oomblik kruip die larwes al deur hul gate, hulle begin self hul gate grawe en kos soek.

Die ontwikkeling en transformasie daarvan in 'n volwaardige volwassene duur van 1 tot 2,5 jaar.

Bere oorwinter (sowel as hul larwes) in grond, mis of humus. Boonop grawe hulle 'n paar keer dieper as in die somer - soms tot 'n diepte van 100-120 cm van die oppervlak af.

Die stryd tussen hierdie insekplaag en die tuinier duur al sedert antieke tye, in die arsenaal van die stryd teen die beer is daar sowel beproefde volksmiddels as moderne middele vir plaagbestryding. Vervolgens sal ons breedvoerig hierop nadink.

Chemiese preparate vir die beer

U kan vir haar 'n aas maak van gestoomde koringkorrels, hawer, gort, koring of rog, en vergeet nie daar gif by te voeg nie.

Voorheen is kragtige middels soos sinkfosfied en stof (DDT) by sulke lokaas gevoeg.

Nou, hiervoor word baie veiliger spesiale gifstowwe uitsluitlik vir bere gebruik, byvoorbeeld Medvetox, dit beskadig nie die grond, erdwurms nie, maar maak slegs plae dood.

Klaargemaakte aas kan by 'n gespesialiseerde winkel gekoop word. Dit is optimaal om dit vroeg in die lente in die grond in te voer, 'n week voordat u gewasse saai.

Agrotegniese maatreëls

Agrotegniese maatreëls, soos die ploeg van die diep lente en herfs, die gereelde losmaak van die grond, help ook om van bere in die tuin of tuinplot ontslae te raak.

Vernietiging van die beer op meganiese wyse

U kan probeer om die beer en verskillende meganiese middele te beveg.

  • Vang hulle in die misputte. Die feit is dat hulle graag in mis slaap. En as hulle in die winter in die misput bymekaarkom, moet dit in die tuin versprei wees. Medvedki, wat daar is, sal weens die koue sterf. Dit geld weliswaar net vir plekke met 'n koue klimaat.
  • In die plek waar die beer saamdrom, grawe 'n pot of bottel in die grond. Gooi dan bier daar as aas. Nadat hulle daar geklim het, kan die bere nie meer uitkom nie.
  • Sit ligte strikke vir die beer - plaas die tuinliggies en onder hulle houers gevul met water en petroleum. Aangesien die bere snags in die lig vlieg en die lantern tref, val hulle in die vloeistof wat vir hulle voorberei is.
  • In die gate wat plae maak, kan jy water met sonneblomolie gooi. Die water stoot hulle na die oppervlak en die olie laat hulle nie asemhaal nie.

Die beveg van die beer met volksmiddels

  • - U kan die beer probeer afskrik met onaangename reuke daarvoor. Dit word geproduseer deur: vrot vis, uie doppe, als, knoffelhuisies en kruisement.
  • U kan die grond ook natmaak met verdunde voëlmis. Hoender is ook geskik.
  • Plant plante wat die beer nie kan uithou nie: knoffel, krisante, meerjarige angeliere.

Voorsorgmaatreëls wanneer u met 'n beer in die tuin te make het

As u sterk chemikalieë teen die beer gebruik, moet u versigtig wees. In plaas daarvan moet ander plante, grond of troeteldiere nie benadeel word nie.

  • Fynproewers van Suidoos-Asië gebruik hierdie insekte soms as 'n lekkerny. Boonop word dit gebraai, gestoof, gepekeld gekook, met die byvoeging van speserye of selfs sonder dit.

  • Soms hou die beer ook voordeel, want dit vernietig die larwes van Mei-kewers en ander insekte wat plante eet.
  • Vreemd genoeg is daar 'n voordeel van die beer op die gebied van farmaseutiese produkte.

    Dit is hoe 'n poeier daaruit vervaardig word, wat as een van die komponente van 'n medisyne vir tuberkulose gebruik word.

    En ter afsluiting, 'n klein praktiese video oor hoe om 'n beer te hanteer.


    Medvedka: beskrywing van 'n insek, waarom is dit gevaarlik?

    Die gewone beer behoort tot groot insekte wat langer is as 5 cm. Verder is haar buik 'n paar keer langer as die kefalothoraks. 'N Betroubare dop beskerm die bors van die insek; in geval van gevaar trek die kewer sy kop daarin. Die buik eindig met twee lang gloeiende aanhangsels.

    Medvedka is die gevaarlikste plaag in die tuin.

    Die beer het tentakels, lang snorbaarde en sy kake is buitengewoon sterk. Dit is alles baie belangrik vir die ondergrondse lewe en jag. Daarbenewens het die natuur hierdie soort insekte met kloue toegerus - dit eindig die voorste ledemate van die beer. Met hul hulp kan die insek redelik vinnig op die grond beweeg.

    Daar is nog 'n paar interessante feite waaraan nie baie mense aandag gee nie. Hulle kan swem, en met goeie spoed, sowel as vlieg. In die nag “sing” die bere, en hulle laat klink en kwetter.

    Medvedka is 'n baie vrugbare insek. Die larwes broei uit eiers wat die kewer ondergronds lê. Daar kan 'n paar honderd testikels in een nes wees. Die beerlarwe lyk soos 'n volwasse insek, maar die kleur is grys.

    Met die verskyning van 'n beer begin saailinge in die beddings verdor en sterf jong saailinge.

    Waarom is die beer gevaarlik? Sy kragtige kake is perfek aangepas om in groente te knaag. As hierdie plaag in die tuin voorkom, sal u die oes van wortelgewasse amper verloor: wortels, beet, radyse. Medvedka sal aartappels en komkommers vernietig as laasgenoemde op die grond is. 'N Lekkerny vir haar is uie-raap en kool.

    En ook 'n groot en sterk kewer kan die wortels van struike en bome, kalkbolblomme, knaag. Daarom beskou tuiniers die beer as die grootste vyand en doen hulle bes om daarvan ontslae te raak.


    Plaagbestrydingsmaatreëls met skepe

    Wat die omgewingskade betref, word ruspes verdeel in blaarknou, knaag en binnestam. Die meeste van die motruspes voed op plante en hul sappe, 'n klein deel van die spesie van motruspes, voed op plantafval, korstmos en mos.

    Ruspes beskadig blomme, vrugte, bederf selfs graan wat gestoor word.

    Die familie bolletjies staan ​​bekend as 'n plaag in die landbou en bosbou.

    Die koolskep is 'n vlinder met 'n vlerkspan van 50 mm. Sy het twee pare vlerke: voor en agter. Insekteiers is liggeel van kleur en het 'n ovaal vorm.

    Let op die foto van die koollepel: die voorvlerke van die skoenlapper is wit met 'n geel-wit lyn en twee donker kolle, en die agtervlerke is donkergrys.

    Die kleur van die koolmot-ruspe wissel van groen tot groenbruin of bruinbruin. 'N Geel streep loop langs die kante van die rusper se lyf. Kolwurmvlinders kom einde April by die papie uit. Na 5 dae lê die plaagvlinder eiers aan die onderkant van die koolblaar. Ruspes verskyn op 10-20 Mei.

    Hulle voed op die epidermis van die blaar deur dit van die oppervlak af te krap. Die kool skep drie generasies gedurende die seisoen. Om die plaag in die tuin te bestry, word aanbeveel om dille te saai, wat die natuurlike vyande van die lepel lok. Met 'n klein aantal koolskeplarwes kan hulle met die hand geoes word.

    Die koolwit vlinder is 'n wydverspreide gevaarlike plaag van kruisgewasse en nasturtiumgewasse waarvan die vlerkspan 55-60 mm bereik.

    Soos u op die foto kan sien, het die witkool wit vlerke, is 'n wye halfmaanvormige rand op die voorste paar opvallend en 'n swart kol op die agterste paar. Eiers van koolwitte is suurlemoenkleurig, langwerpig en geriffel. Die grysgroen ruspes is 40 mm lank. Aan die kante van die ruspes se lyf is geel strepe opvallend, die hele liggaam is bedek met dik hare, daarom lyk dit fluweelsag. Die papie van die koolwitvoël slaap op die mure van geboue en boomstamme.

    Die koolwit vlinder (kool) broei middel April van die papie uit en lê eiers aan die onderkant van die blare. Die ontwikkeling van 'n eier duur gemiddeld 10 dae, waarna 'n ruspe daaruit kom. Dit voed op die pulp van die onderkant van die blare. 'N Paar dae later, wanneer die ruspe opgroei, begin dit die blare van die rante af te eet en laat dik are agter. Gedurende die seisoen kan die koolwitwas tot vyf geslagte gee.

    Om koolgewasse teen insekte te beskerm, moet u dieselfde tegnieke gebruik as om 'n koolskep te beveg.

    Die koolmot is 'n vlinder met 'n vlerkspan van 15-17 mm. Die voorvlerke is van bo af bruingrys, en 'n ligter streep met drie uitsteeksels loop langs hul agterste rand. Wanneer die vlerke gevou word, word 'n diamantvormige patroon daarop gevorm.

    Soos u op die foto van die koolmot kan sien, het die onderkant van sy voorvlerke 'n silwergrys kleur.

    Die eiers van die plaagvlinder is liggroen, ovaalvormig. Die ruspe kan tot 11 mm lank wees. Die vlinder vlieg in die eerste helfte van Mei uit die papie. Eerstens voed die ruspes op kruisagtige onkruide, en wanneer kruisgewasse geplant word, begin hulle daarop voed. Slegs uitgebroeide ruspes dring deur die blaarweefsel en vreet dit weg. Dikwels klim hulle in die middel van die kopkool en eet die gevoude blare en die apikale knop. In hierdie geval mag die kopkool nie vorm nie.

    Gedurende die seisoen kan die koolmot tot ses geslagte lewer.

    Om koolmot te bestry, moet die oorblyfsels van kruisagtige onkruide, waarop papies winter is, na die oes vernietig word. U kan dieselfde tegnieke gebruik as wanneer u met 'n koolskep te doen het.

    Die uitroepskep is skadelik vir byna alle soorte groentegewasse, maar dit is veral gevaarlik vir kool en wortels. Die vlerkspan van hierdie vlinder bereik 38-46 mm.

    Hulle is grys of grysbruin van kleur. Aan die onderkant van die vleuels is daar 'n kol wat lyk soos 'n uitroepteken. Die kleur van die papie van die plaag is bruin, en die ruspe is donkergrys. Die ruspe voed op wortels, waarin dit groot holtes maak en blare. Die skep kan jong plante en opkomende saailinge benadeel.

    Om plae te bekamp, ​​word die grond deeglik geploeg, die grond word bewerk voordat dit gesaai word. Korrelige insekdoders word op die beddings toegedien. Gewasse word met spesiale preparate en insekdoders bespuit.

    Hoe kan motte motte hanteer word deur middel van landboutegniese metodes, biologiese en chemiese middele?

    Agrotegniese metodes.
    Voldoening aan kwarantynmaatreëls verhoed dat nuwe spesies Lepidoptera die kweekhuise binnedring. Die koms van inheemse vlinderspesies kan met behulp van ligte strikke en feromone beheer word. Ruspes word hoofsaaklik op 'n geïntegreerde manier beheer, wat biologiese metodes kombineer met die gebruik van selektiewe plaagdoders, of met ander metodes.

    Biologiese middels.
    Bacillus thuringiensis-gebaseerde bakteriese preparate is die doeltreffendste teen jong vrylewende ruspes.Macrolophus is byvoorbeeld nie gespesialiseerde roofdiere nie, maar hulle help om hulle te bestry. Die gogga suig die inhoud van eiers en jong ruspes wat deur skoenlappers gelê word, uit.

    Chemikalieë.
    Deltametrien-gebaseerde middels (Biorin en Fas), wat 'n vinnige en baie giftige effek het, word aanbeveel. As gevolg van die groot verskil in die tyd wat ruspes uit die eiers kom, moet plante 3-4 keer met 'n interval van 5-7 dae behandel word. Die gebruik van moderne geneesmiddels uit die groep neonicotinoïede (Aktara, Confidor), wat 'n sistemiese en translaminêre effek het, vergemaklik die stryd teen 'n plaag wat snags op plante en binne vrugte voed. Om die opkoms van weerstand te voorkom, is dit wenslik om behandelings (organofosfaat of mikrobiologiese preparate) af te wissel.

    Met die gebruik van sulke maatreëls om motte te beheer, is dit nodig om die grondoppervlak (langs die rye en onder die plante) met 12% heksachloraanpoeier af te stof. In die herfs moet die area wat bedoel is vir plant met heksachloor behandel word. Hierdie voorbereiding van die uil word eweredig op die grondoppervlak versprei en dan tot 'n diepte van 20-25 cm ingebed.

    Uitroepskep
    - 'n vlinder met geelgrys tot bruin vlerke en 'n span van 30-40 mm. Die skep van hierdie spesie het 'n grys vlek op die voorvlerke wat soos 'n uitroepteken lyk. Eiers is bolvormig, geriffel, grys. Die kleur van ruspes tot 50 mm lank is grysbruin. Hulle slaap op die diepte van die saaglaag. Hulle word volgende winter in papies. Die skoenlappers verskyn in Junie - Julie.

    Die skep is skadelik in die lente en laat somer. Jong ruspes knaag snags blare en lote, en ouer ruspes leef in die boonste grondlaag en knaag stingels.

    Die uitroepskep is skadelik vir byna alle soorte groentegewasse, maar dit is veral gevaarlik vir kool en wortels. Die vlerkspan van hierdie vlinder bereik 38–46 mm.

    In die stryd teen die skep word aanbeveel om die plante laat in die aand te spuit wanneer die jong ruspes gaan jag. Dit word behandel met die middel "Karbofos" (verdun met 40 g per 10 l water). Spuit op die plant en op die grond rondom die bos. Of met die voorbereiding "Iskra-M van ruspes" 5 ml per 5 liter water.

    • skoonmaak van die gebied na oes, versameling en verbranding van plantreste
    • diep herfs grawe van grond
    • die nakoming van landboutegnieke vir die kweek van plante

    Voordat u met 'n tuinlepel te doen kry, moet u plaagafweermiddels opbou.

    Die motlarwes is ruspes, plae van die tuin en groentetuin, wat verskillende soorte plante vreet, amper alles wat in hul pad voorkom. Die motruspes behoort tot die groep polifage.

    Volgens die voedselsoort word die ruspes in 3 groepe verdeel:

    • vreet van blare - voed op groen plante (jong stingels, blare, knoppies en bloeiwyses), val bome en struike aan
    • knaende lepels - die sogenaamde grys ruspes wat die plant naby die wortels sny, in die grond woon en tuingewasse eet
    • binnestam - leef in dikker stingels en knaag dit van binne af, wat lei tot die dood van die plant.

    Knaagende spesies wat tuinplante aanval, sluit in:

    • Wintermot, waarvan die ruspes op 'n diepte van 30 cm in die grond oorwinter, en in die lente beweeg hulle nader aan die oppervlak en plante. Elke aand kruip hulle boontoe en verslind blare en jong rosette. Hulle groei tot 5 cm lank, het 'n grys-aardige kleur met 'n vet glans, 'n ligte lyn aan die agterkant. Jong grys ruspes leef in die grond in Junie-Julie en eet die saailinge van beet, mielies, sonneblomme en ander gewasse. In Augustus beskadig dit die groente wat in die beddings ryp word, en in die herfs kan hulle gesaaide wintergraan en hul saailinge opvreet.
    • Uitroepskep: sy ruspes is donkergrys van kleur, liggaamslengte tot 3 cm. Hulle voed op groente: kool, wortels, aartappels, ens.
    • Ogorodnaya - ontwikkel in 2 generasies: jong ruspes van ongeveer 3 cm lank het 'n kleur van verskillende groen skakerings (van lig tot donkerbruin). Hulle is polifaag, val die aanplantings van kool, boontjies, soetrissies, tamaties aan, ook in kweekhuise. Die volwasse generasie groen en swart ruspes in die grond verkies nie net die blare nie, maar ook die pulp van die vrugte, wat gate daarin knaag.
    • Die koolmotrusper kom uit eiers wat die wyfie in Mei-Junie en Julie-September aan die onderkant van die blare van tuingewasse gelê het. Hulle verkies kool, blaarslaai, beet en ertjies. Larwekleur: grysgroen of geelbruin, minder dikwels swart. Beskadigde koolkoppe verswak vinnig en kan fitopatogene infeksies versprei. Tradisionele metodes om kool te bestry, is ondoeltreffend, en chemiese middels is gevaarlik vir mense.


  • Kyk die video: GOOSEBUMPS NIGHT OF SCARES CHALKBOARD SCRATCHING


    Vorige Artikel

    Agea aan die kus

    Volgende Artikel

    Tuinhibiskus (Siries)